شاید گذشت، شکیبایی یا همان مدارا کردن یکی از برجسته ترین ویژگی های افراد اجتماعی باشد.

"زیست جمعی" در پرتو تحمل دیگران ممکن می شود. هیچ فکر کرده ایم اگر کسی ما را تحمل نکند و ما نیز سایه هیچ فردی را برنتابیم چه سرنوشتی خواهیم داشت؟

در طول روز و در تمامی امورات زندگی نیازمند ابزار مستحکم شکیبایی هستیم .

گذشت و مدارا به همه ما آرامش می دهد.گاهی خودداری از پاسخ به حرف های نامربوط ، یا عملی زشت ، گاهی چشم فروبستن بر رفتاری که شما را عصبانی می کند، گاهی انصراف از حضور در جمعی که متناسب با باورها و شیوه زندگی ما نیست و عبور از دهها لحظه ی گذرای دیگر آرامش ، امنیت و شادابی را برای ما به ارمغان می آورد.

چه حوادث تلخی که فقط به خاطر توقف افراد در لحظه ی کوتاهی از زمان رخ داده است.

یکی از قضات با تجربه می گفت: در طول 28 سال قضاوتم دریافتم که سرآغاز بسیاری از ماجراهای حقوقی و جنایی تنها به خاطر ناتوانی افراد در قدرت تحمل دیگران بوده است.

او می گفت: هرگز ندیده ام مجرمانی را که پشیمان از "لحظه های آنی " نباشند.

بیایید از همه آنچه گذراست بگذریم. زندگی را اهداف بزرگ رقم می زنند نه لحظه های سخیف .