«باور کنید قصد داشتیم زندگی را نقاشی کنیم، زندگی خودمان را نقاشی کنیم، بکشیم که زندگی سپید شده است، بکشیم که زندگی تاریک نیست، که زندگی غمگین نیست، که خوشبختی جای بدبختی را گرفته، روشنایی بر تیرگی ، زیبایی بر زشتی، هیاهو بر سکوت و بکشیم که زندگیمان خفقان نیست. بدین خاطر پرواز کردیم تا نوشته­های خیابان­ها را بخوانیم از حافظ ، سعدی ، صائب ، دهخدا، پروین، انوری، جامی، فردوسی و ... بدین خاطر پرواز کردیم حتی بهشت معصومه با تمام سرمایه­ها و گنج­های درون خاک خفته که سال­ها در همین سرزمین(شاهین­شهر) زندگی کردند و همین جا آرام گرفتند. آری مسئله بغل گوش شاهین­شهر بنام "چاله­سیاه" که اکنون نامی دیگر بخود گرفته و دیگر چاله­سیاه نیست بلکه جهادآباد نامگذاری شده است.

اگر نگاهمان را طراوت و تازگی ببخشیم جوهر حقیقت را در هر دو کشف خواهیم کرد.

اتاق فکر مسئولینی که با بحران گورستان مواجهند دست در جیب پر فتوت خویش نموده و پس از طی کیلومترها و گذر از خانه­اصفهان، ملک­شهر، جابرانصاری، گز، خورزوق، شاپور و بختیار دشت به دو کیلومتری شاهین­شهر رسیدند و شاید در اینجا ترمز بریدند و از حرکت باز مانده و آنجا را برای احداث گورستان جدید نشان کرده­اند.

این خبر که به گوشمان رسید شبی بود از غبار تیره اندوه­ها لبریز، چرا طرح صدها نام شاعر بر سر خیابان­های شهر بمیرد؟ چرا شب غبار گورستان بر سنگ فرش­های شهر راه بیافتد؟ چرا باید بانک خشم شهروندان آسمان شهر را بلرزاند؟ دلمان می­خواست فریاد بزنیم ای کسانی که چنین خوابی برای شهرمان، نگین استان، پیشانی بلند اصفهان دیده­ایدجهت را برگردانید به صفه کوه بروید آنجا که شهدای عزیز ما تنها و غریبند. به سمت جنوب یا شرق و غرب بروید مرده هر سرزمین باید در دیار خودش باشد تا بازماندگان بتوانند شبهای جمعه به سراغ از دست رفتگان خود بروند . آیا می­خواهید شاهین­شهر زنده دل و با نشاط متدین و مسلمان که تکایای آن در روزهای محرم افزون از هر شهر و دیاری است و در فرهنگ والا و سواد حرف آخر را در کشور می­زند به مرده بودن خو بگیرند. بگذارید روز سپید را خورشید طلایی را آب آبی را جنگل سبز را به آغوش شهرمان بکشیم و بوی صبح بوی مرگمان را بپوشاند نمی­خواهیم قناری­هایمان چون وزغ بخوانند نمی­خواهیم پرستوهامان چون زاغ پرواز کنند.»

از طرف جمعی از هنرمندان شاهین شهر